Geschiedenis

Restaurant HUGO is al sinds jaar en dag een horeca etablissement. Meer dan 150 jaar geleden zijn in het pand aan de Hugo de Grootstraat al sociëteiten, liederentafels en andersoortige verenigingen opgericht. Vele kasteleins zijn ons al voorgegaan. Vroeger was het café en logement een plaats waar de schippers uit de inmiddels gedempte haven en buurtgenoten elkander troffen voor een borrel en een praatje. De vele oude foto’s illustreren dan ook altijd bedrijvigheid in en rondom dit van oudsher befaamde café aan de haven. Vele momenten hebben het inmiddels uitgebreide café naar restaurant, serre en terras meegemaakt. Als de muren zouden kunnen praten.

In 1979 hebben Wim en Marij van Helvoirt dit pand overgenomen om dit vervolgens 10 jaar uit te baten. Het bruine café was het domein van Wim, waar de heren zich een borrel konden toedoen. In het café ernaast met de ingang aan de Hugo de Grootstraat, wat nu restaurant is, zwaaide Marij de scepter en kon men hun hart ophalen voor een goede stapavond.

In 1990 hebben Hans Maarschalkerweerd en Leo van den Hoven de gehele zaak overgenomen van familie van Helvoirt en hebben de formule op de schop genomen door aan de ene kant het bruine café te laten hoe het was en aan de andere kant een eethuis op te starten, wat nu inmiddels is uitgegroeid tot restaurant. In de loop der jaren heeft de serre en het terras een metamorfose ondergaan met formuleveranderingen. Hierdoor zijn de lounge en Inbetween uit voort gekomen. Leo van de Hoven is in 2006 gestopt en Hans Maarschalkerweerd is doorgegaan met het uitbouwen van het horeca concept HUGO.

De naam HUGO is afkomstig van Hugo de Groot. Wie kent niet het beroemde ontsnappingsverhaal van deze man uit het sombere slot Loevensteijn door middel van een boekenkist? Hij heeft er wellicht zijn onsterfelijkheid in ’s vaderlands geschiedenis door verworven.

Hugo de Groot had die gevangenschap te wijten aan een openlijke ruzie tussen Prins Maurits en raadspensionaris Johan van Oldenbarneveldt. Als rechtsgeleerde, maar ook als schrijver, geschiedkundige en wat al niet meer, was hij een groot man, doch faalde hij volkomen als politicus. Maurits won de strijd, bij Van Oldenbarneveldt scheidde men in het openbaar het hoofd van de romp. De Groot die partij had gekozen voor de raadspensionaris kwam er milder af en men veroordeelde hem tot levenslange opsluiting. Althans dat probeerde men, want na twee jaar Loevensteijn ging hij de geschiedenis in als uitbreker.

Het leven van Hugo de Groot begon in Delft in 1583. Vroegrijp als geen ander in die tijd, schreef hij op achtjarige leeftijd Latijnse verzen. Op zijn elfde reeds zocht hij het hogerop en ging in Leiden studeren. Zijn leergierigheid bepaalde zich niet alleen tot rechtenstudie, maar hij pikte tegelijkertijd ook theologie, letteren en wijsbegeerte mee. Het fenomeen kreeg bekendheid, ook aan de eerder genoemde Van Oldenbarneveldt. Zo kwam het dat Hugo op vijftienjarige leeftijd mee naar Frankrijk mocht op politieke reis. Hij verbleef er enige tijd en promoveerde in Orleans als meester in de rechten.

Terug in Holland benoemd aan de balie, werd hij alras adocaat-fiscaal voor de provincies Zeeland en Holland, schreef ondertussen ook nog vele werken over volkenrecht, geschiedenis, godsdienst en letterkunde. In 1613 begon hij zijn loopbaan als politicus en deed zijn intrede in de Staten-Generaal. Tussen de bedrijven door is hij toen getrouwd met de dochter van de burgemeester van Veere, Maria van Reigersberch.

Naast het plegen van een tachtigjarige oorlog, ruzieden de grote heren der Staten van Holland ook nog onderling in sterke mate, met het genoemde en bekende noodlottige gevolg.

Na twee jaar Loevensteijn legde Hugo de Groot zich in de boekenkist met Het Nieuwe Testament als hoofdkussen en werd met behulp van Gorkumse familie Daetselaar het slot uitgesmokkeld. In Gorkum lag een binnenschip klaar dat hem eerst naar het Veerhuys in Gansoyen voer aan het Oude Maasje. Aldaar deed hij zich goed aan één of meerdere glazen Spaanse wijn om zodoende gesterkt de tocht voort te zetten tot Waalwijk, waar hij dit huis (Hugo de Grootstraat 6, nu Restaurant HUGO) tot logement koos. Men schreef toen maart 1619.

Van Waalwijk trok Grotius, zoals hij ook wel genoemd werd, naar Frankrijk waar hij van Lodewijk de dertiende een staatstoelage kreeg. Maurits was nog immer verbolgen en weigerde de balling na tien jaren, noch de terugkeer naar de Republiek. Ondertussen had hij zich in een baantje voorzien, namelijk ambassadeur aan het Franse Hof voor de Zweedse koningin. Hij kreeg het vaak aan de stok met de illustere Richelieu gedurende de tien daarop volgende jaren en daarom besloot Hugo de Groot in 1645 zijn verdere levensjaren in het kouwelijke Zweden te slijten. Zulks was een misrekening, want dat klimaat deed hem geen goed, derhalve werd het besluit genomen betere oorden in het Zuiden te zoeken. Op weg van Zweden naar Dantzig, gedurende een flinke storm, is hij dermate ziek geworden dat verder vervoer onmogelijk bleek. Hij stierf tenslotte in Rostock op 28 augustus 1645.

Vele tijdgenoten, onder wie Vondel, bezongen hem reeds, maar de latere dichter Geeraerdt Brandt maakte echter zijn grafschrift en de opdruk voor zijn gouden penning:

De Fenix an het Vaderlandt Het Delfs orakel, ’t groot Verstandt Het Licht, dat d’aarde alom bescheen De Groot vertoont zich hier in’t kleen.

website door: kneep internet solutions